Duchowa Adopcja Dziecka Poczętego

Duchowa Adopcja Dziecka Poczętego

 

Idea duchowej adopcji zrodziła się w Anglii i we Francji wkrótce po objawieniach Matki Bożej w Fatimie w 1917 roku. Do Polski dotarła w 1987 r., gdy w wydawanym przez oo. Franciszkanów „Rycerzu Niepokalanej” opublikowano artykuł o tej modlitwie. 2 lutego 1987 r. w kościele św. Ducha w Warszawie, gdzie duszpasterzują oo. Paulini, miała miejsce pierwsza grupowa adopcja. Oficjalnie podjęto ją w 1992 roku na Jasnej Górze, gdzie znajduje się Centralny Ośrodek Duchowej Adopcji i skąd rozprzestrzeniła się na całą Polskę. Dzieło to było szczególnie bliskie sercu Ojca Świętego Jana Pawła II, który udzielił mu swojego błogosławieństwa.

Duchowa adopcja jest to zobowiązanie do modlitwy w intencji dziecka zagrożonego zabiciem w łonie matki i jego rodziców. Trwa dziewięć miesięcy i polega na codziennym odmawianiu jednej tajemnicy różańca oraz specjalnej modlitwy w intencji dziecka i jego rodziców.

Jeśli zapomniało się o modlitwie przez kilka dni, adopcję o ten czas należy przedłużyć. Jeśli nie odmawialiśmy modlitwy przez dłuższy czas ( np. miesiąc) – konieczne jest ponowienie duchowej adopcji. Do tych modlitw można dołączyć dowolnie wybrane postanowienia, które nie są jednak obowiązkowe (np. częsta Spowiedź i Komunia św., adoracja Najświętszego Sakramentu, czytanie Pisma św., post o chlebie i wodzie, walka z nałogami, pomoc potrzebującym, dodatkowe modlitwy itp.)

Duchową adopcję może podejmować każdy, dzieci pod opieką dorosłych, osoby w każdym wieku, świeckie, konsekrowane, żyjące w niesakramentalnych związkach, rozwiedzione.

W powyższy sposób można adoptować tylko jedno dziecko każdorazowo. Nie wiemy, kim jest adoptowane przez nas dziecko, choć w Niebie z pewnością je poznamy. Teraz to Bóg wybiera płeć, rasę, narodowość dziecka mając na uwadze o, ile modlitwy potrzeba konkretnemu dziecku i nasze w tym względzie możliwości i chęci.

Dzieło Duchowej Adopcji podejmuje się zazwyczaj przez złożenie uroczystego przyrzeczenia podczas Mszy św. Można jednak uczynić to także prywatnie, odczytując formułę przyrzeczenia ( najlepiej przed krzyżem lub obrazem) w dowolnym dniu. Od tej chwili podejmujący dzieło Duchowej Adopcji staje się duchowym rodzicem dziecka na okres dziewięciu miesięcy.

Owoce duchowej adopcji-skutecznie leczy ona głębokie zranienia wewnętrzne spowodowane grzechem aborcji. Pozwala matkom odzyskać wiarę w Boże Miłosierdzie, przynosząc pokój ich sercom. Jako bardzo konkretny, bezinteresowny i osobisty dar, pomaga w szczególności ludziom młodym kształtować charakter, walczyć z egoizmem, odkrywać radość odpowiedzialnego rodzicielstwa, uzdalniając do postrzegania miłości i seksu oczyma Boga. Ucząc systematycznej modlitwy i pozytywnego działania pogłębia kontakt z Bogiem.

Jak krzewić modlitwę Duchowej Adopcji

– pozyskać kilka osób zainteresowanych duchową adopcją,

– uzyskać zgodę księdza proboszcza na przeprowadzenie przyrzeczeń duchowej adopcji w kościele parafialnym,

– skontaktować się z ośrodkami duchowej adopcji, gdzie można pozyskać materiały, pełne informacje oraz pomoc w przeprowadzeniu przyrzeczeń

Formuła przyrzeczenia Duchowej Adopcji

Najświętsza Panno, Bogarodzico Maryjo, wszyscy Aniołowie i Święci, wiedziony pragnieniem niesienia pomocy w obronie nienarodzonych, postanawiam mocno i przyrzekam, że od dnia w uroczystość, biorę w Duchową Adopcję jedno dziecko, którego imię jedynie Bogu jest wiadome, aby przez dziewięć miesięcy, każdego dnia, modlić się o uratowanie jego życia oraz o sprawiedliwe i prawe życie po urodzeniu.

Tymi modlitwami będą: jedna tajemnica Różańca, moje dowolne postanowienia, modlitwa, którą dziś po raz pierwszy odmówię:

Panie Jezu, za wstawiennictwem Twojej Matki, Maryi, która urodziła Cię z miłością oraz za wstawiennictwem św. Józefa, człowieka zawierzenia, który opiekował się Tobą po urodzeniu, proszę Cię w intencji tego nie narodzonego dziecka, które duchowo adoptowałem, a które znajduje się w niebezpieczeństwie zagłady. Proszę daj rodzicom miłość i odwagę, aby swoje dziecko pozostawili przy życiu, które Ty sam mu przeznaczyłeś.

Amen 

Matka Teresa z Kalkuty: 

„Wiele razy powtarzam – i jestem tego pewna – że największym niebezpieczeństwem zagrażającym pokojowi jest dzisiaj aborcja. Jeżeli matce wolno zabić własne dziecko, cóż może powstrzymać ciebie i mnie, byśmy się nawzajem nie pozabijali? Jedynym, który ma prawo odebrać życie, jest ten, który je stworzył. Nikt inny nie ma do tego prawa: ani matka, ani ojciec, ani lekarz, ani żadna agencja, żadna konferencja i żaden rząd. (…) Przeraża mnie myśl o tych wszystkich, którzy zabijają własne sumienie, aby móc dokonać aborcji. Po śmierci staniemy twarzą w twarz z Bogiem, Dawcą życia. Kto weźmie odpowiedzialność przed Bogiem za miliony i miliony dzieci, którym nie dano szansy na to, by żyły, by kochały i były kochane? (…) Dziecko jest najpiękniejszym darem dla rodziny, dla narodu. Nigdy nie odrzucajmy tego daru Bożego.” 

Fragment przemówienia Matki Teresy z okazji odebrania Pokojowej Nagrody Nobla w Oslo 10 grudnia 1979 r 

„ Dziecko jest największym darem Boga dla rodziny, dla narodu, dla świata. Największym burzycielem pokoju jest dziś aborcja, ponieważ jest to otwarta wojna, bezpośrednie zabijanie, jawne morderstwo, dokonywane przez samą matkę. Bóg mówił bardzo wyraźnie: Nawet, gdyby matka zapomniała o swoim dziecku, ja nie zapomnę o tobie. Wyryłem cię na moich dłoniach ( por. Iż 49, 15). Bóg wyrył nas na swoich dłoniach; to nienarodzone dziecko jest mu tak bliskie, że wyrył je na swoich dłoniach. Więc dzisiaj największym wrogiem pokoju, najpotężniejszym jego burzycielem jest aborcja. A my, którzy tutaj stoimy – nasi rodzice chcieli nas. Nie byłoby nas tutaj, gdyby nasi rodzice nam to uczynili.
Nasze dzieci – pragniemy ich, kochamy je. A co z milionami innych? Wielu ludzi troszczy się o dzieci w Indiach, o dzieci w Afryce, gdzie tyle ich umiera, z niedożywienia, głodu itp. Ale miliony giną wskutek rozmyślnej decyzji własnych matek. I to właśnie najbardziej niszczy pokój. Bo skoro matka może zabić swoje własne dziecko, to co stoi na przeszkodzie, abym ja zabiła ciebie, a ty mnie? Nic. Dlatego wołam w Indiach, wołam wszędzie: pamiętajmy o dzieciach! Postarajmy się o to, aby każde dziecko było przez nas upragnione, urodzone czy nieurodzone.
  

Modlitwa nieznanego autora: 

Prosiłem Boga o siłę i moc, by dokonać rzeczy wielkich
On uczynił mnie słabym, bym nauczył się posłuszeństwa i pokory
Prosiłem o zdrowie, bym mógł wykonać wielkie dzieła
On obdarzył mnie chorobą, abym czynił to, co jest najcenniejsze
Prosiłem o bogactwo, abym był szczęśliwy
Otrzymałem ubóstwo, abym był mądry
Prosiłem o władzę, by ludzie mnie potrzebowali
Otrzymałem słabość, bym potrzebował innych
Prosiłem o wszystko, by cieszyć się życiem
Otrzymałem życie, by cieszyć się wszystkim
Nie otrzymałem niczego o co prosiłem
Lecz On dał mi wszystko, czego potrzebowałem
Niejako wbrew mnie samemu
Moje niewypowiedziane modlitwy zostały wysłuchane
A dobry Pan Bóg uczynił mnie najbogatszym z ludzi. 

 

Biskup Meliton z Sardes w „Homilii paschalnej” z 160-170 r. 

„ Wszyscy na ziemi stali się mordercami ludzi, bratobójcami, ojcobójcami, dzieciobójcami. A wynaleziono jeszcze coś straszniejszego i bardziej niesłychanego: matka godziła w ciało, które sama na świat wydała, godziła w tych, których wykarmiła własną piersią, i owoc swoich wnęczności w swych wnęcznościach grzebała! Nieszczęsna matka stawała się straszliwym grobowcem, pożerając dzieci, które w łonie nosiła” 

 

św. Klemens z Aleksandrii w „Kobiercach” ok. 200 r. 

„Jakież znajdzie usprawiedliwienie usunięcie ludzkiego dziecka? Raczej w ogóle nie powinien się żenić ten, kto nie chce posiadać potomstwa, niżby z nieumiarkowanego pożądania rozkoszy miał się stać dzieciobójcą” 


Jan Paweł II w encyklice „Evangelium vitae” 1995 r. 

 „Bezpośrednie i umyślne zabójstwo niewinnej istoty ludzkiej jest zawsze aktem głęboko niemoralnym. […] Bezpośrednie przerywanie ciąży, to znaczy zamierzone jako cel czy jako środek, jest zawsze poważnym nieładem moralnym, gdyż jest dobrowolnym zabójstwem niewinnej istoty ludzkiej.” 

 
 
Odpowiedzi na najczęściej stawiane pytania

1. Co to jest duchowa adopcja? 

Duchowa adopcja jest modlitwą w intencji dziecka zagrożonego zabiciem w łonie matki. Trwa dziewięć miesięcy i polega na codziennym odmawianiu jednej tajemnicy różańcowej – radosnej, bolesnej lub chwalebnej (Ojcze Nasz i 10 Zdrowaś Mario) oraz specjalnej modlitwy w intencji dziecka i jego rodziców. Do modlitwy można dołaczyć dowolnie wybrane dodatkowe postanowienia.

2. Jakie mogą być dodatkowe postanowienia? 

Dodatkowymi postawieniami mogą być na przykład: częsta Spowiedź i Komunia Święta, adoracja Najświętszego Sakramentu, czytanie Pisma Świętego, post o chlebie i wodzie, walka z nałogami, pomoc osobom potrzebującym, dodatkowe modlitwy, (litanie, nowenny, koronki…).

3. Czy można podejmować duchową adopcję bez dodatkowych postanowień? 

Tak. Dodatkowe postanowienia nie są obowiązkowe, choć adoptujący chętnie je podejmują.

4. Jak zrodziła się duchowa adopcja? 

Powstała po objawieniach w Fatimie, stając się odpowiedzią na wezwanie Matki Bożej do modlitwy różańcowej, pokuty i zadośćuczynienia za grzechy, które najbardziej ranią Jej Niepokalane Serce. W roku 1987 została przeniesiona do Polski. Pierwszy ośrodek duchowej adopcji powstał w kościele OO Paulinów w Warszawie. Stąd rozprzestrzenia się na cały kraj i poza jego granice.

5. Jakie są owoce duchowej adopcji? 

Duchowa adopcja skutecznie leczy głębokie zranienia wewnętrzne spowodowane grzechem aborcji. Pozwala matkom odzyskać wiarę w Boże Miłosierdzie, przynosząc pokój ich sercom. Jako bardzo konkretny, bezinteresowny i osobisty dar (modlitwy, ofiary i post), pomaga w szczególności ludziom młodym kształtować charakter, walczyć z egoizmem, odkrywać radość odpowiedzialnego rodzicielstwa, uzdalniając do postrzegania miłości i seksu oczyma Boga. Ucząc systematycznej modlitwy i pozytywnego działania pogłębia sens zaniedbanych praktyk ascetycznych. Może się stać czynnikiem odrodzenia wspólnej modlitwy i miłości w rodzinie.

6. Kto może podejmować duchową adopcję. 

Każdy – osoby świeckie, konsekrowane, mężczyźni, kobiety, ludzie w każdym wieku. Jedynie dzieci podejmują ją pod opieką rodziców.

7. Ile razy można podjąć duchową adopcję? 

Można podejmować ją wielokrotnie, pod warunkiem wypełnienia poprzednich zobowiązań.

8. Czy trzeba za każdym razem składać przyrzeczenia? 

Tak.

9. Czy można adoptować więcej niż jedno dziecko? 

Duchowa adopcja dotyczy jednego dziecka.

10. Czy wiemy jakiej narodowości będzie dziecko? 

Nie wiemy. Imię dziecka zna jedynie Bóg.

11. Skąd pewność, że Bóg wysłucha mojej modlitwy? 

Naszą pewność opieramy na wierze we Wszechmoc i nieograniczone Miłosierdzie Boże. Bóg jest Dawcą Życia i Jego wolą jest, by każde poczęte dziecko żyło i było otoczone miłością rodziców.

12. Czy jest grzechem, jeżeli danego dnia zapomni się odmówić modlitwę? 

Zapomnienie nie jest grzechem. Grzechem jest świadome i dobrowolne zlekceważenie składanego Bogu przyrzeczenia.

13. Czy przerywa się duchową adopcję, gdy zaniedbało się modlitwę przez dłuższy czas? 

Długa przerwa (miesiąc, dwa) przerywa duchową adopcję. Należy wtedy ponowić przyrzeczenie i starać się je dotrzymać. W wypadku krótkiej przerwy należy duchową adopcję kontynuować, przedłużając modlitwę o opuszczone dni.

14. Czy duchową adopcję mogą podejmować osoby żyjące w związkach niesakramentalnych? 

Tak, podobnie jak i osoby rozwiedzione.

15. Czy ważna jest duchowa adopcja podjęta przez radio? 

Tak.

16. Czy przyrzeczenia duchowej adopcji muszą być składane w formie uroczystej, wyłącznie w kościele w obecności kapłana? 

Wskazane jest, by przyrzeczenia były przeprowadzane uroczyście, chociaż można je złożyć także prywatnie.

17. Czy duchową adopcję mogą podejmować osoby, które nie uczestniczyły w przygotowaniach – chore, niepełnosprawne, w sędziwym wieku? 

Tak. Mogą podejmować prywatnie.

18. W jaki sposób można złożyć przyrzeczenia prywatnie? 

Odczytać formułę przyrzeczenia (najlepiej przed Krzyżem lub obrazem) i od tego momentu przez kolejnych dziewięć miesięcy odmawiać jedną dowolnie wybraną tajemnicę różańca oraz modlitwę w intencji dziecka i rodziców. Dla zapamiętania dobrze jest zapisać datę rozpoczęcia i zakończenia modlitwy.

19. Jak krzewić modlitwę duchowej adopcji? 

– pozyskać kilka osób zainteresowanych duchową adopcją,
– uzyskać zgodę księdza proboszcza na przeprowadzenie przyrzeczeń duchowej adopcji w kościele,
– skontaktować się z ośrodkami duchowej adopcji, gdzie można uzyskać materiały, pełne informacje oraz pomoc w przeprowadzeniu przyrzeczeń.

TEST

W związku z publikacją niepopularnych w dzisiejszych czasach tekstów nauki Kościoła, u osób nadwrażliwych na słowa : Bóg, Jezus, Duch Święty, Kościół Święty, Wiara, Miłość, Komunia Święta, Spowiedź Święta, Modliwta, Pismo Św. Post itp. Mogą wystąpić objawy dyskkomforu i zniesmaczenia. W trosce o ich samopoczucie postanowiliśmy przygotować krótki test ułatwiający podjęcie decyzji o dalszym zapoznawaniu się z ulotką. Za każda pozytywną odpowiedź otrzymujesz jeden punkt. Pięć lub więcej punktów daje pewność, że przybliżone zagadnienia mogą Cię zainteresować, a nawet możesz zobaczyć potrzebę ich realizacji w Swoim Życiu. Poniżej pięciu punktów czytasz na własną odpowiedzialność.

  1. Czy Wierzysz w Boga Ojca Wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi?

  2. Czy Wierzysz w Syna Jego Jedynego, który się począł z Ducha Świętego?

  3. Czy Wierzysz w Ducha Świętego?

  4. Czy Wierzysz w Święty Kościół Powszedni?

  5. Czy Wierzysz w Świętych obcowanie?

  6. Czy Wierzysz w grzechów odpuszczenie?

  7. Czy Wierzysz w ciała zmartwychwstanie?

  8. Czy Wierzysz w Żywot wieczny?

  9. Czy Twoim zdaniem, w dzisiejszych zmaterializowanych czasach, można czerpać przyjemność z przebywania w bliskich relacjach z Bogiem i przestrzegania Jego zasad, które zdaniem wielu ograniczają „wolność współczesnego człowieka”?

  10. Czy można być wolnym i szczęśliwym człowiekiem, czerpiąc zadowolenie z odmawiania sobie niektorych przyjemności, nie ulegając panującym trendom?

  11. Czy zdajesz Sobie sprawę, że każdy z nas, niezależnie od wieku, wiary i przeszłości został powołany do Świętości? Każdy, niezlaeżnie od wielkich, spektakularnych, czy małych czynów, tylko od stopnia spełnienia swoich możliwości, tą świętość otrzyma. I mimo że nie będzie beatyfikowany na Placu św. Piotra, to w oczach Boga nie ma to żadnego znaczenia.

  12. Czy masz na tyle siły i konsekwencji, aby bez konkretnych, namacalnych dowodów, zawierzyć sile modlitwy, miłości i wiary.

 Bóg jest jedynym dawcą i biorcą życia.

Przyjmując tę prawdę będzie będzie nam łątwiej zrozumieć
i utożsamić się z poniższą tematyką.

Wiele ciężarnych kobiet, czy ludzi z ich otoczenia poprzez brak świadomości, strach, sytuację materialną, czy własną wygodę decyduje się na zabicie własnego dziecka, lub poprzez nieodpowiedzialne zachowanie narażają go na utratę zdrowia lub życia.

Według wszelkich faktów i logicznych przemyśleń, my osoby dorosłe w pierwszej fazie naszego życia byliśmy zaledwie miniaturowym embrionem. Czy taka sytuacja umniejsza naszej osobie albo czy ktoś na ziemi mógł zdecydować o dalszym naszym rozwoju, zabijając nas na samym początku naszego życia. Już w siódmym tygodniu życia płodowego można wyodrębnić wszystkie części ciała, a w jedenastym tygodniu moglibyśmy brać miarę na pierwsze buciki.

Pozbawienie życie drugiej osoby jest tragedią również dla kata, który nawet przy niewielkiej wrażliwości swojego sumienia w większości przypadków nie potrafi dalej żyć z tym brzemieniem.

Opisana niżej modlitwa ma być jedynie narzędziem w realizowaniu przykazania miłości. Ta modlitwa jest daleka od upraszania łask dla naszych trosk czy załatwiania naszych potrzeb. Ta modlitwa jest wyrazem czystej, bezinteresownej miłości do drugiego, nieznanego człowieka.

Forma opisanej modlitwy pod nazwą „duchowa adopcja dziecka poczętego” z punktu widzenia naszej religii, ma być jedynie konsekwentynym zformalizowaniem obietnicy samego Boga „Proście, a otrzymacie”. Gdyby czasami nasza modlitwa nie była najlepsza, to intensywność i czas dziewięciu miesięcy będzie wystarczającym pretekstem, aby wysłuchać naszych intencji.

Proście, a będzie wam dane, szukajcie, a znajdziecie: kołaczcie a otworzą wam. Albowiem każdy, kto prosi, otrzymuje; kto szuka, znajduje; a kołaczącemu otworzą. Gdy którego z was syn prosi o chleb, czy jest taki, który poda mu kamień? Alby gdy prosi o rybę poda mu węża? Jeśli więc wy, choć źli jesteście, umiecie dawać dobre dary swoim dzieciom, to o ile bradziej Ojciec wasz, który jest w niebie, da to, co dobre, tym którzy Go proszą.” ew. św. Mateusza

Idea Duchowej Adopcji zrodziła się w Anglii i we Francji wkrótce po objawieniach Matkie Bożej w Fatimie w 1917r, za panowania Papieża Benedykta XV, którdy dał tej idei swoje błogosławieństwo. Do Polski została przeniesiona przez oo. Paulinów z Warszawy. Pierwszy akt duchowej adopcji miał miejsce w naszym kraju 02.02.1987r. W Warszawie. Oficjalnie podjęto ją w 1992r. Na Jasnej Górze, gdzie znajduje się centralny ośrodek Duchowej Adopcji i skąd rozsprzeniła się na ona na całą Polskę. Dzieło to jest bliskie sercu Ojca Świętego Jana Pawła II, który udzielił mu swojego błogosławieństwa.

Duchowa Adopcja jest to modlitwa w intencji dziecka zagrożonego zabiciem w łonie matki i w intencji jego rodziców. Trwa dziewięć miesięcy i polega na codziennym odamawianiu jednej tajemnicy różańcowej (części radosnych) oraz modlitwy o pomoc w podjęciu właściwej decyzji przez rodziców zagrożonego dziecka. Jeśli zapomniało się o modlitwie przez kilka dni, adopcje o ten czas należy przedłużyć. Jeśli nie odmawialiśmy modlitwy przez czas dłuższy (np. miesiąc) konieczne jest ponowienie duchowej adopcji. Do tych modlitw można dołączyć dowolne wybrane postanowienia, które nie są jednak obowiązkowe. Takim postaniwieniem może być np. częsta komunia św., Adoracja Najświętszego Sakramentu, czytanie Pisma Świętego, post, jałmużna, walka z nałogami, pomoc potrzebującym, dodatkowe modlitwy itp. – tylko wg swoich możliwości i realnej szansy wywiązywania się z danych postaniwień. Duchową adopcję może podejmować każdy, z wyjątkiem dzieci, które mogą to czynić tylko pod opieką i kierunkiem rodziców.

W powyższy sposób można adoptować tylko jedno dziecko kazdorazowo. Nie wiemy, kim jest adoptowane przez nas dziecko, choć w Niebie z pewnością je poznamy. Teraz to jednak Bóg wybiera płeć, rasę, narodowość dziecka mając z pewnością na uwadze to, ile modlitwy potrzeba konkretnemu dziecku i nasze „w tym względzie” możliwości i chęci. Po zdecydowaniu się na duchową adopcję, należy złożyć prywatne przyżeczenie. Powinno się tego dokonać przed wizerunkiem Ukrzyżowanego lub Matki Najświętszej, w domu lub na uroczystej Mszy Świętej.

Duchowa Adopcja Dziecka Poczętego